Geelsnaveltaling (andes)

Anas andium

Log in om deze soort toe te voegen

De Geelsnaveltaling (andes) (Synoniem: Andestaling) behoort tot het geslacht Anas binnen de familie van eenden, ganzen en zwanen (Anatidae).

Deze eendensoort leeft in de hooglanden van de Andes in Colombia, Venezuela en Ecuador, waar ze vooral in zoetwatermoerassen voorkomt. Ze geeft de voorkeur aan moerasachtige gebieden boven rivieren en toont typisch graas- en zwemgedrag. Hun ecologie is aangepast aan koude, natte hooggebergteomgevingen.

Geelsnaveltaling (andes)
Andean Yellow-billed Teal
Anden-Gelbzungente
Sarcelle � bec jaune andine

Taxonomische indeling

Bird Order
Eendachtigen (Anseriformes)
Bird Family
Eenden, ganzen en zwanen (Anatidae)
Bird Genus
Anas

Ringmaat

Man 8.0 mm Vrouw 8.0 mm

Welzijnsadviezen

Watervogels

Watervogels omvat een grote verscheidenheid aan soorten, van kleine talingen tot grote zwanen. De meesten bewonen uiteenlopende waterrijke gebieden en zijn uitstekend aangepast aan een leven op en rond het water. In de avicultuur vragen ze om verblijven met zwemwater en mogelijkheden om te foerageren (watervogelkorrel) en/of te grazen. De inrichting en grootte van het verblijf hangen sterk af van de lichaamsgrootte en het gedrag van de soort. Om de Watervogels op een verantwoorde en diervriendelijke manier te verzorgen, delen wij hieronder de belangrijkste richtlijnen.

  • Huisvesting: verblijf met vijver en landgedeelte ca. 4–6 m² per klein paar (bijv. talingen); voor middelgrote ganzen soorten (bijv. roodhalsganzen) een verblijf van circa 10-20m² per paar met voldoende zwemwater, schaduwplekken en windbescherming; voor grote soorten (bijv. zwanen en grote ganzen) 30-50m² per paar. Waterdiepte van circa 30-60cm is veelal voldoende.
  • Klimaat: de meeste soorten verdragen gematigde kou. Watervogels hebben zomer en winter behoefte aan open water om het verenpak te kunnen onderhouden. Sommige vorstgevoelige soorten verdienen extra aandacht in de winter en hebben bijverwarming nodig (bijv. pygmeegans).
  • Sociaal: groepsdieren; te houden in kolonie of kleine groep; territoriaal tijdens broedperiode; sommige agressieve soorten (zoals casarca’s) in koppels apart huisvesten – voldoende ruimte voorkomt conflicten
  • Voeding: watervogelvoer, granen, groenvoer en insecten afhankelijk van soort; dagelijks vers water beschikbaar voor foerageren en poetsen.
  • Overig: dagelijkse controle op hygiëne, verenpak en het welzijn van vogels. 
Huisvestingsrichtlijnen watervogels

Man:
Het mannetje heeft een fijn geschubd verenkleed: de kop, nek en borst zijn lichtbruin met donkere streping, terwijl rug en flanken donkerder bruin zijn met lichtere randen. De buik is vuilwit tot lichtgrijs. De vleugels hebben een iriserend groene speculum, zwart omlijst, meestal zonder opvallende lichte rand. De snavel is helder geel met een duidelijke zwarte dorsale band, kenmerkend voor de soort. De poten zijn grijsgeel tot oranje en de iris donkerbruin. Deze ondersoort is kleiner en slanker dan de laaglandvorm en aangepast aan het hooglandklimaat van de Andes.

Vrouw:
Het vrouwtje is qua verenkleed vrijwel identiek aan het mannetje, en in het veld moeilijk te onderscheiden. Zij is gemiddeld iets kleiner en fijner gebouwd. De snavel, poten en iris zijn gelijk aan die van het mannetje.

Juveniel:
Juvenielen zijn matter en grijzer van kleur, met een minder scherp afgetekend geschubd patroon. De speculum is zwakker iriserend en minder opvallend. De snavel is grijzig met slechts een hint van geel, later meer uitgesproken verkleurend. De poten zijn vleeskleurig tot grauw en de iris donker.

Kuiken:
De kuikens zijn donkerbruin donsachtig aan de bovenzijde met een geelachtige tot lichtbruine onderzijde. Ze hebben een donkere kopkap en rugstrepen, met lichtere wangen en keel. De snavel is klein en grijs, de poten vleeskleurig en de iris donker.