Vogel
Lewis zilverfazant
Lewis zilverfazant
Lophura nycthemera lewisi
Log in om deze soort toe te voegenDe Lewis zilverfazant (synoniem: Zilverfazant (Lewis)) behoort tot het geslacht Lophura binnen de familie van Hoenderachtigen (Phasianidae).
De zilverfazant is een hoenderachtige vogel die voorkomt in bergachtige gebieden van zuidwestelijk Cambodja en zuidoostelijk Thailand. Deze vogel bewoont voornamelijk bosrijke habitats. Het mannetje voert een ingewikkelde dans uit om het vrouwtje te lokken. De vogel staat bekend om zijn opvallende uiterlijk, met een bont getekend verenkleed en een rood gezicht. De soort is bedreigd door habitatverlies en bejaging.
Taxonomische indeling
- Bird Order
- Hoenderachtigen (Galliformes)
- Bird Family
- Fazantachtigen (Phasianidae)
- Bird Genus
- Lophura
Ringmaat
Man 14.0 mm Vrouw 14.0 mmWelzijnsadviezen
Fazanten
Hoenderachtigen omvatten een brede groep vogels zoals fazanten, pauwen, hokko’s en ruigpoothoenders. Deze vogels worden in de avicultuur gehouden vanwege hun sierwaarde en gedragsrijkdom. Ze vragen om ruime, veilige en goed ingerichte verblijven met aandacht voor beschutting en afzondering, sociaal gedrag en een natuurlijke bodembedekking. De volgende hoofdpunten worden door Aviornis als welzijnsadviezen aanbevolen.
- Huisvesting: ruime volière (4–18 m² per paar, minimaal 1,80m hoog) voorzien van struiken / bomen / lage vegetatie en/of andere elementen om zich achter terug te trekken.
- Klimaat: de meeste soorten zijn winterhard, maar moeten beschikken over een droge en tochtvrije omgeving. Niet winterharde soorten moeten beschikken over een vorstvrij binnenverblijf.
- Sociaal: houden volgens soort specifieke structuur.
- Voeding: Fazantenvoer of volledig pluimveevoer, aangevuld met zaden, granen, groenvoer, fruit/bessen en insecten; altijd vers drinkwater en grit.
- Overig: een droge, goed doorlatende bodem; geschikte bodembedekking; visuele afscheiding tussen koppels; overbezetting vermijden om stress en verenpluk te voorkomen.
Man:
Het mannetje is een middelgrote fazant van circa 75-85 cm lengte, waarvan de lange staart een belangrijk deel van de totale lichaamslengte vormt. De kop, hals, borst en onderzijde zijn diep zwart met een blauwgroene glans. De rug en bovenvleugeldekveren zijn wit met fijne zwarte golflijnen, wat een geschubd effect geeft. De staart is lang, wit en voorzien van subtiele zwarte lijnen, die vooral op de buitenste pennen zichtbaar zijn. Op de kop bevindt zich een korte, zwarte kuif. De huid rond het oog is naakt en fel rood, contrasterend met de zwarte kop. De snavel is hoornkleurig tot grijs, de poten zijn robijnrood met een spoor, en de iris is donkerbruin.
Vrouw:
Het vrouwtje is aanzienlijk kleiner en heeft een geheel ander verenkleed, dat perfect gecamoufleerd is. Zij is overwegend bruin tot kastanjebruin met fijne donkere bandering en lichte schubtekening. De borst en buik zijn lichter bruin tot beige, de rug donkerder bruin met subtiele patronen. De staart is korter, bruin en fijn gebandeerd. De kale rode ooghuid is aanwezig maar valer en kleiner dan bij het mannetje. De snavel is grijsbruin, de poten roodachtig maar slanker en meestal zonder spoor, en de iris is bruin.
Juveniel:
Juvenielen lijken sterk op het vrouwtje, met een overwegend bruin verenkleed met lichte en donkere bandering. De borst en buik zijn vuilwit tot beige met fijne donkere stippen. De staart is kort en eenvoudig gebandeerd. De snavel is donkergrijs, de poten vleeskleurig tot bleekrood en de iris zeer donker. Jonge hanen ontwikkelen tijdens de eerste rui geleidelijk hun zwart-witte verenkleed en langere staart.
Kuiken:
De kuikens zijn bedekt met zacht, geelbruin dons met brede donkere lengtestrepen over rug en kop, een klassiek camouflagepatroon voor bodembroeders. De onderzijde is bleekgeel tot crème. De snavel is klein en donkergrijs, de poten vleeskleurig en de iris zwartbruin. Geslachtsverschillen zijn in dit stadium nog niet zichtbaar.