Vogel
Shelleys frankolijn
Shelleys frankolijn
Scleroptila shelleyi
Log in om deze soort toe te voegenDe Shelleys frankolijn behoort tot het geslacht Scleroptila binnen de familie van Hoenderachtigen (Phasianidae).
Deze vogelsoort, genoemd naar Sir Edward Shelley, is voornamelijk te vinden in het oosten en zuidoosten van Afrika, inclusief landen zoals Kenia, Tanzania, Uganda en Zuid-Afrika. Ze bevorstert zich in grasrijke bossen en graslanden. Het zijn overwegend kastanjebruine en grijze vogels met een karakteristieke keelvlek en staart. Ze zijn niet bedreigd en behoren tot de familie van fazantachtigen.
Taxonomische indeling
- Bird Order
- Hoenderachtigen (Galliformes)
- Bird Family
- Fazantachtigen (Phasianidae)
- Bird Genus
- Scleroptila
Ringmaat
Voor deze vogel is geen pootringmaat bekend, omdat de soort niet in de ringenlijst voorkomt. Dit kan komen doordat de vogel weinig of niet in de avicultuur wordt gehouden, of doordat er nog geen ervaring is met het ringen van deze soort.
Welzijnsadviezen
Hoenderachtigen
Hoenderachtigen omvatten een brede groep vogels zoals fazanten, pauwen, hokko’s en ruigpoothoenders. Deze vogels worden in de avicultuur gehouden vanwege hun sierwaarde en gedragsrijkdom. Ze vragen om ruime, veilige en goed ingerichte verblijven met aandacht voor beschutting en afzondering, sociaal gedrag en een natuurlijke bodembedekking. De volgende hoofdpunten worden door Aviornis als welzijnsadviezen aanbevolen.
- Huisvesting: ruime volière (4–18 m² per paar, minimaal 1,80m hoog) voorzien van struiken / bomen / lage vegetatie en/of andere elementen om zich achter terug te trekken.
- Klimaat: de meeste soorten zijn winterhard, maar moeten beschikken over een droge en tochtvrije omgeving. Niet winterharde soorten moeten beschikken over een vorstvrij binnenverblijf.
- Sociaal: houden volgens soort specifieke structuur.
- Voeding: Fazantenvoer of volledig pluimveevoer, aangevuld met zaden, granen, groenvoer, fruit/bessen en insecten; altijd vers drinkwater en grit.
- Overig: een droge, goed doorlatende bodem; geschikte bodembedekking; visuele afscheiding tussen koppels; overbezetting vermijden om stress en verenpluk te voorkomen.
Man:
Het mannetje is een middelgrote frankolijn van circa 30-33 cm lengte. De kop is grijsbruin met een duidelijke lichte wenkbrauwstreep en een donkere oogstreep. De keel is wit, afgegrensd door een smalle zwarte lijn. De borst is grijs tot grijsbruin met een fijne schubtekening, de buik vuilwit tot beige. De flanken zijn bruin met kastanjebruine en beige streping. De rug en vleugels zijn donkerbruin met zandkleurige en kastanjebruine bandering; de staart is kort, afgerond en bruin met lichte dwarsbandjes. De snavel is stevig en oranjerood, de poten zijn rood met een spoor, en de iris is donkerbruin.
Vrouw:
Het vrouwtje is iets kleiner en doffer gekleurd. De koptekening is subtieler, met een blekere wenkbrauwstreep en een minder contrasterende keelaflijning. De borst is lichter grijsbeige en de flanken zijn minder fel gestreept. De snavel en poten zijn gelijk van kleur aan die van het mannetje, maar de poten zijn slanker en missen meestal sporen. De iris is bruin.
Juveniel:
Juvenielen zijn matter en egaler bruin, zonder uitgesproken koptekening. De borst en buik zijn lichtbruin tot beige met vage stipjes. De rug is zandbruin met lichte veerranden en een subtiele schubstructuur. De snavel is donkergrijs, de poten vleeskleurig tot bleek oranje, en de iris zeer donker. Tijdens de eerste rui verschijnen de oranjerode poten en de duidelijke borst- en flanktekening.
Kuiken:
De kuikens zijn bedekt met zacht, geelbruin dons met brede donkere lengtestrepen over rug en kop, een effectief camouflagepatroon in gras- en struikrijke gebieden. De onderzijde is bleekgeel tot crème. De snavel is klein en donkergrijs, de poten vleeskleurig, en de iris zwartbruin. Het volwassen kleur- en patroonverschil wordt pas zichtbaar na de eerste rui.