Vogel
Indisch zandhoen
Indisch zandhoen
Pterocles indicus
Log in om deze soort toe te voegenDe Indisch zandhoen behoort tot het geslacht Pterocles binnen de familie van Zandhoenders (Pteroclidae).
Deze middelgrote vogel komt voor in droge gebieden van India en Pakistan, waar hij leeft in ruig grasland, rotsachtige streken en struikgewas. Hij voedt zich vooral met zaden en toont territoriaal gedrag. Overdag zoekt hij voedsel, terwijl hij 's nachts rust in groepen.
Taxonomische indeling
- Bird Order
- Zandhoenders (Pterocliformes)
- Bird Family
- Zandhoenders (Pteroclidae)
- Bird Genus
- Pterocles
Ringmaat
Welzijnsadviezen
Zandhoenders
Zandhoenders zijn gespecialiseerde vogels van droge en open landschappen, waar zij leven van zaden en dagelijks water opzoeken. Ze zijn uitstekend aangepast aan hete, droge omstandigheden en broeden op open grond. In de avicultuur vragen Zandhoenders om ruime, droge verblijven met open zichtlijnen, zandige bodems en een stabiel klimaat. De volgende welzijnsadviezen zijn gebaseerd op beschikbare literatuur en wetenschappelijk onderzoek. Deze adviezen zijn niet door ons opgesteld, maar worden in de vakliteratuur genoemd als onderbouwing voor goede welzijnspraktijken. Ze dienen als externe referentie en aanvulling op praktijkervaring.
- Huisvesting: open, droog buitenverblijf (40–60 m² per koppel); zand- of kleibodem; kale foerageerzones; binnenverblijf ± 2–3 m² per vogel, droog en tochtvrij.
- Klimaat: droog en gematigd tot warm; temperatuur 10–30 °C; bescherming tegen regen en kou essentieel.
- Sociaal: solitair of per koppel; schrikgevoelig; rustige, overzichtelijke omgeving noodzakelijk.
- Voeding: zadenmengsel, grit en mineralen; aanvullend groenvoer; dagelijks vers drinkwater beschikbaar.
- Overig: stofbadmogelijkheid essentieel; broednest op open bodem; dagelijkse controle en rustige ligging bevorderen welzijn en broedsucces.
Man:
De man heeft een opvallend verenkleed met een kastanjebruine kop en nek. De borst is lichtgrijs met een subtiele glans, die contrasteert met de donkerdere buik. Vleugels zijn zandkleurig met fijne zwarte bandering, wat zorgt voor een gedetailleerd patroon. De rug is effen bruin, terwijl de staartveren een lichte rand hebben. De snavel is kort en grijs, met een lichte wasachtige basis. De poten zijn bleekgrijs en slank, passend bij de algehele elegante verschijning.
Vrouw:
De vrouw heeft een meer gedempt verenkleed met een overwegend zandkleurige kop en nek. De borst en buik zijn lichtbruin met een fijne, donkere stippeling. Vleugels vertonen een complex patroon van bruine en beige tinten, met een matte uitstraling. De rug is donkerder bruin, met een subtiele, lichtere zoom aan de randen van de veren. De snavel is vergelijkbaar met die van de man, maar iets lichter van kleur. Poten zijn eveneens bleekgrijs, maar iets robuuster van structuur.
Juveniel:
Juvenielen hebben een verenkleed dat lijkt op dat van de vrouw, maar met een meer diffuse tekening. De kop en nek zijn vaalbruin met een onregelmatige, donkere vlekkenpatroon. De borst en buik zijn lichter, met een vage, donkere bandering die minder uitgesproken is. Vleugels zijn bedekt met een mengeling van bruine en beige veren, met een versleten uiterlijk. De rug is egaal bruin, zonder de duidelijke randen van volwassen vogels. De snavel is kort en bleek, met een nauwelijks zichtbare wasachtige basis. Poten zijn lichtgrijs en nog in ontwikkeling.
Kuiken:
Kuikens zijn bedekt met een zacht, geelbruin dons dat hen goed camoufleert. De snavel is klein en lichtgekleurd, passend bij hun jonge leeftijd.