Witvleugelsjakohoen

Penelope albipennis

Log in om deze soort toe te voegen

De Witvleugelsjakohoen (synoniem: Witvleugelgoean) behoort tot het geslacht Penelope binnen de familie van Hokkos, Goeans (Cracidae).

De witvleugelsjakohoen is een vogelsoort uit de familie van de chachalaca's, guans en curassows. De vogel is endemisch in noordwestelijk Peru en is te vinden in een klein gebied. Over het gedrag en de ecologie van deze soort is nog weinig bekend, maar ze werden in de jaren 1970 en 1980 opnieuw gespot na een lange periode van afwezigheid. De vogel is 85 cm lang en behoort tot een monotypische soort, wat betekent dat er geen ondersoorten zijn.

Witvleugelsjakohoen
White-winged Guan
Weißschwingenguan
Pénélope à ailes blanches

Taxonomische indeling

Bird Order
Hoenderachtigen (Galliformes)
Bird Family
Sjakohoenders en hokko's (Cracidae)
Bird Genus
Penelope

Ringmaat

Man 14.0 mm Vrouw 14.0 mm

Welzijnsadviezen

Hokkos, Goeans

Hoenderachtigen omvatten een brede groep vogels zoals fazanten, pauwen, hokko’s en ruigpoothoenders. Deze vogels worden in de avicultuur gehouden vanwege hun sierwaarde en gedragsrijkdom. Ze vragen om ruime, veilige en goed ingerichte verblijven met aandacht voor beschutting en afzondering, sociaal gedrag en een natuurlijke bodembedekking. De volgende hoofdpunten worden door Aviornis als welzijnsadviezen aanbevolen.

  • Huisvesting: ruime volière (4–18 m² per paar, minimaal 1,80m hoog) voorzien van struiken / bomen / lage vegetatie en/of andere elementen om zich achter terug te trekken.
  • Klimaat: de meeste soorten zijn winterhard, maar moeten beschikken over een droge en tochtvrije omgeving. Niet winterharde soorten moeten beschikken over een vorstvrij binnenverblijf.
  • Sociaal: houden volgens soort specifieke structuur.
  • Voeding: Fazantenvoer of volledig pluimveevoer, aangevuld met zaden, granen, groenvoer, fruit/bessen en insecten; altijd vers drinkwater en grit.
  • Overig: een droge, goed doorlatende bodem; geschikte bodembedekking; visuele afscheiding tussen koppels; overbezetting vermijden om stress en verenpluk te voorkomen.
Huisvestingsrichtlijnen-Hokkos-Goeans

Man:
Het mannetje is een middelgrote guan van circa 65-70 cm lengte, met een slanke bouw, lange hals en lange, afgeronde staart. Het verenkleed is overwegend donker olijfbruin tot zwartbruin, met een bronsgroene glans op rug en vleugels. Opvallend zijn de contrasterend witte handpennen en deels witte armpennen, die in rust en vooral in vlucht sterk afsteken tegen de donkere bovenzijde - een diagnostisch kenmerk van de soort. De borst en flanken vertonen lichtere, zandkleurige veerranden die een fijn geschubd patroon vormen. De keel is kaal, voorzien van een kleine, felrode keelwam. De snavel is zwart, de iris donkerbruin en de poten zijn rood.

Vrouw:
Het vrouwtje lijkt sterk op het mannetje en deelt de witte vleugels, het geschubde borstkleed en de rode keelwam. Ze is gemiddeld iets kleiner en lichter gebouwd. De verenkleedglans is vaak minder uitgesproken, en de keelwam is doorgaans kleiner en valer rood.

Juveniel:
Juvenielen hebben een matter bruin verenkleed zonder uitgesproken glans. De witte vleugels zijn in dit stadium minder contrasterend en vaak vuilwit. De borst en flanken vertonen brede, lichtere randen die een meer uitgesproken geschubd effect geven. De keelwam ontbreekt of is rudimentair aanwezig. De snavel is donkergrijs, de iris bruin en de poten vleeskleurig tot dof roodachtig.

Kuiken:
De kuikens zijn nestvlieders, bedekt met geel- tot bruin dons voorzien van donkere vlekken en strepen, wat uitstekende camouflage biedt in de droge bosgebieden van noordwestelijk Peru. De onderzijde is vuilwit. De snavel is klein en grijszwart, de poten vleeskleurig en de iris donker. De witte vleugeltekening en de rode keelwam ontwikkelen zich pas later tijdens de jeugdfase.