Algemeen

In de Schotse Hooglanden zijn voorzichtige tekenen van herstel zichtbaar bij het zeldzame auerhoen (capercaillie). Natuurbeschermers melden dat in enkele kerngebieden meer baltsende mannetjes zijn waargenomen dan in voorgaande jaren. Dat wordt gezien als een bemoedigend signaal voor een vogelsoort die al lange tijd onder zware druk staat.

Auerhoen haan kopstudie

Het auerhoen, een van de grootste hoendersoorten van Europa, is afhankelijk van uitgestrekte, oude naaldbossen met een rijke ondergroei. Juist dat type leefgebied is de afgelopen decennia sterk versnipperd geraakt. Daarnaast spelen verstoring door recreatie, predatie en klimaatverandering een rol in de achteruitgang van de populatie.

Gerichte natuurmaatregelen

Volgens betrokken natuurorganisaties is het recente herstel geen toeval. In verschillende gebieden is de bosstructuur verbeterd, onder meer door het herstellen van open plekken, het bevorderen van struiklagen met bosbes en het beperken van menselijke verstoring tijdens het broedseizoen. Ook wordt gewerkt aan het beter verbinden van leefgebieden, zodat geïsoleerde groepen vogels genetisch contact kunnen houden.

Deze maatregelen lijken nu hun vruchten af te werpen. Hoewel de totale populatie nog steeds klein is en kwetsbaar blijft, wijzen tellingen erop dat het aantal territoriale mannetjes in sommige reservaten licht is toegenomen.

Kwetsbaar herstel

Deskundigen benadrukken dat het herstel pril is. Eén of twee slechte broedjaren – bijvoorbeeld door nat en koud voorjaarsweer – kunnen de vooruitgang snel tenietdoen. Daarom blijft langdurige bescherming noodzakelijk, met blijvende investeringen in habitatbeheer en monitoring.

Toch geeft de recente ontwikkeling hoop. Het laat zien dat gerichte natuurbescherming effect kan hebben, zelfs bij soorten die op de rand van verdwijnen staan. Voor het Schotse auerhoen betekent dit dat er, ondanks de uitdagingen, weer perspectief is op een toekomst in de uitgestrekte bossen van de Hooglanden.

Bron: The Gardian

Bekijk deze soort in de vogelgids